I snart eitt år har månadsskifte juni-juli vore uendeleg langt fram, men plutseleg var vinteren over. Med sommaren i anmarsj nærma avreisa 28.juni seg med stormskritt

Six Mile Lake for siste gong
I dei tre siste vekene av friåret fekk me besøk av mødrene våre, Solveig og Ragnhild. Det er alltid  moro å vise fram den storslåtte naturen, den koselege hytta vår og gå rundt i området som har gitt oss så mange opplevingar det siste året.

Det vart eit kjekt gjensyn med mamma og mammo. Sidan begge to er svært spreke, tok me like greit turen inn til Six Mile Lake til fots. Med dagstursekk gjekk det lett langs firhjulingssporet gjennom den tørre poppelskogen. Over oss lyste lauvverket lysegrønt og på bakken blomstra lupinar, forglemegei og andre små fjellblomar. I mangel på bruer og med snøsmelting i fjellet, måtte me vasse over tre flaumstore elvar. Men den strålande utsikta over dei ruvande fjella var beste medisin mot kalde ter. Me syns det er utruleg kjekt å ha slike barske mødre som me kan ta med på padle- og fotturar og ikkje minst å baksa seg gjennom tett buskas. Blant hyttefolket rundt Six Mile Lake kjem det nok til å gå gjetord i årevis om norske sprekingar .

I motsetnad til i fjor lot sommarvarmen vente på seg, og dei lokale klaga si nød lik nordmenn gjer når vergudane går oss i mot. Temperaturen heldt seg rundt 12 grader, med mykje vind og overskya. Den regntunge våren (i canadisk målestokk) hadde også gitt godt grunnlag for myggen. På fotturar vart dobesøk i lun skog synonymt med titals myggstikk på rumpa, så her gjaldt det å knipe. Mygg er me nemleg ikkje vane til, då myggsprayen i fjor sommar stod ubrukt. Tross det kjølige veret kjempa me i år ein forgjeves kamp mot små og store helikopter. Me skjønar godt at elgen flyktar til fjells om sommaren.

Tilslutt var det berre vasking, pakking og utflytting som stod igjen. Med klump i halsen spikra me opp skoddene på hytta for siste gong. Men nede med vatnet låg to fullasta kanoar, og me tok avskjed med Six Mile Lake frå Ally’en. Med Ginger sin snute hengande bedageleg over ripa, padla me frå Six Mile Lake i solskin. Det var ei flott stund. Utpå dagen kom me inn i årets kraftigaste regnver. Og me som hadde fortald våre besøkande at dei ikkje trong regnklede… det var nokre drukna kattar (og hund) som seinare blei plukka opp av Dave.

Mot sørlegare trakter
Etter ny runde med pakking og besøk på postkontoret gjekk turen direkte til Alaska. No var det tid for å ha ferie frå bagasjen! Fyrste begivenhet var kvalsafari på speglblank fjord ved Juneau, hovudstaden i Alaska. Me storkoste oss med fish and chips i byen saman med titusen cruiseturistar.

Etter Juneau satte me kurs mot sørlegare breiddegrader. Me håpa på sol og sommar på Vancouver Island slik at me kunne bade og sole nokre blåkvite leggar. Men den gong ei, det vart kjølig ver og relativt mykje regn. Då satsa me heller på vin- og sidersmaking, rusleturar i tempert regnskog og masse god lokalprodusert mat. I Ukluelet fann me verdas flottaste B&B, Ocean Dreams. Frå rommet var det utsikt mot Stillehavet, rådyr som beita i hagen og me velta oss i overdådige frukostar. Her fekk me verkeleg roa oss ned etter å ha pakka vekk friåret. I kajakk padla me mellom tare og kampesteinar. Herleg å vera på sjøen igjen. Kike på sneglar, krabbar, surfa og leika oss i dønningane med kvalar beitande rundt oss.

Vancouver
Vancouver markerar starten og slutten på opphaldet vårt. For eitt år sidan var me utsletne av arbeid, spente på framtida og handlelistene våre fylde fleire sider. No var me attende til byen med den fantastisk sushien. No er koffertane var så godt som proppfulle, og me koste oss i staden med å gå blant skyskraparar, handle, drive dank, ete og drikke godt. Vancouver er ein utruleg flott storby som me trives svært godt i. Den er godt tilrettelagt for sykkelistar, og ein sykkeltur i byen stod høgt på ønsklista. I strålande sol sykla me rundt den store parken Stanley park. Høgdepunkt på turen; å grave ned føtene i solvarm sand på badestranda!

Vel heime
Det var godt å ikkje vera åleine dei siste dagane i Canada. I tillegg er det ganske praktisk å ha to ekstra personar til å ta med bagasje på flyet. Eller kanskje dei ville forsikre seg om at me ikkje vart verande, og faktisk kom heim att til Norge?

No er det herleg å vere heime hos familie og vener. Dagane er travle og me har enno ikkje hatt tid til å reflektere over friåret vårt. Sjølv om livet ved Six Mile Lake allereie er langt borte, er inntrykka framleis ferske. Å ta avskjed med Six Mile Lake og Canada var ikkje så vanskeleg som me trudde. Det er nemleg ein ting som er sikkert: me skal attende! Men tårene trilla då me måtte sei hadet til hundane, Haley, Buster og Ginger, våre firbeinte bestevener. Dei er djupt sakna.

Draum i media
Sommarartikkelen vår kjem i Bergens Tidende 4. august. Neste, og siste, blogginnlegg i denne omgang vil kome tidleg i august. Om du enno ikkje er lei oss, så kan du høyre intervjuet som vart gjort via satelittelefon med Salangen web-TV. Spol fram til 32min og høyr:  Ut på tur 31. mars 2012.
God sommar!
Steinar og Anna

PS: Under fyrste bildegalleri ligg nok eit galleri, kall det gjerne for dagens bonusspor.


September 2011

Bilda frå ”haustferien” vår i fjor saman med Anna sine foreldre, Ragnhild og Leiv, vart aldri publisert. Her kjem bilda, saman med ein kort tekst:

Etter ei veke på hytta tok me turen nordover, med blikket vendt mot Dawson City. I strålande haustfargar var det ei oppleving å kjøre lange strekningar. Medan me tok oss fram på asfaltert veg, måtte gullgravarane for hundre år sidan ta seg fram i ukjent terreng. Dei måtte forsere tett vegetasjon og store flodar, oftast heilt utan kart. Når ein sjølv har levd så tett på naturen som me har gjort, vert respekten for dei innfødde og dei fyrste pionerane endå større. Medan me rusla dagstur i Tombstone Territorial Park og søv i mjuk seng, jobba dei hardt for å livberge seg i det mektige landet som  omgav dei.

Skookum Jim og George Carmacks fann gull i bekkefaret Bonanza Creek (tidl. Rabbit Creek) i 1896. Då starta gullrushet i Klondyke og folk strøymde til området, nokre med erfaring andre som grønskollingar. På berre seks månadar vart 500 hus sett opp i det som vart Dawson City, og byen husa på det meste 40 000 håpefulle. Mykje mat, i form av kveg, sau og gris, vart ofte transportert frå kysten til Dawson City langs Dalton Trail. Denne stien går like forbi hytta vår og me har fleire gonger brukt den på turar.

Då haustferien var over, returnerte me til ”kvardagslivet”. Medan Ragnhild og Leiv reiste attende til Norge, var me på Canadian Tire og Superstore. Då vart innkjøpa for dei neste 3 månadane unnagjort. Ein stor jobb i seg sjølv, men så er me også blitt knallgode på storhandel.